Lubaczów
szukaj
Niedziela, 26 lutego 2017r.

LS

Wiadomości

Miasto

Urząd

Informacja publiczna

Instytucje


MZGKiM w Lubaczowie

Miejski Zakład Gospodarki
Komunalnej i Mieszkaniowej

 +48 16 632 90 95

Hydrofornia
+48 16 632 16 70

Oczyszczalnia Ścieków
+48 16 632 26 21

Pogotowie wodociągowe
+48 531 019 500

Pogotowie kanalizacyjne
+48 730 269 726
+48 730 285 787

InspireHub - GIAP


Geoserwis Mapy
Zabytki drukuj
Obiekty zabytkowe

W mieście jest ponad 355 obiektów o charakterze zabytkowym wpisanych do gminnej ewidencji zabytków. Większość z nich to drewniane, rzadziej murowane domy podmiejskie, pochodzące z XIX i początków XX wieku. W swym kształcie urbanistycznym Lubaczów nawiązuje do układu średniowiecznego miasta lokacyjnego z II połowy XV w. W centrum położony jest czworoboczny rynek o zwartej zabudowie murowanej z przełomu XIX i XX wieku z ratuszem. W południowej części znajdują się dwa kościoły (rzymskokatolicki i cerkiew). Z terenu miasta do rejestru zabytków województwa podkarpackiego zostało wpisanych 17 obiektów.


KAPLICE GROBOWE – usytuowane są w centralnej części Cmentarza Komunalnego przy ul. Kościuszki w Lubaczowie przy głównej alei, wybudowane zostały po 1859 r. Wpisane zostały do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 2011r. pod numerem A -636. Kaplice od czasu powstania zachowały się bez zmian w zakresie bryły, jak i również w części wyposażenia. Pochodzą prawdopodobnie z tego samego czasu i wykazują znaczne podobieństwo pod względem formy architektonicznej. Położone na szczycie cmentarnego wzgórza stanowią ważny element założenia cmentarnego.
  • Kaplica rodziny Wróblewskich – murowana, założona na rzucie prostokąta, jednokondygnacyjna, z kryptą grobową pod spodem, nakryta dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Elewacje: wsparte na cokole, otynkowane, zwieńczone profilowanym gzymsem. W elewacji frontowej półkoliście zamknięty otwór drzwiowy z przeszklonym nadświetlem, ponad gzymsem trójkątny szczyt, pośrodku którego okrągły otwór okienny. Obok wejścia tablica epitafijna: ,,Józef Wróblewski / umarł 8 kwietnia 1859 w 59 / roku życia Swego /. Prosi o pozdrowienie Anielskie”. W elewacjach bocznych odcinkowo zamknięte otwory okienne ujęte w szerokie opaski. Wnętrze jednoprzestrzenne, nakryte sklepieniem krzyżowym, w części prezbiterialnej wnęka ołtarzowa
  • Kaplica grobowa nieznanej rodziny – murowana, założona na rzucie prostokąta, jednokondygnacyjna, nakryta dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Elewacje otynkowane z ramową dekoracją. W fasadzie zamknięty półkoliście otwór drzwiowy z przeszklonym nadświetlem, nad gzymsem trójkątny szczyt z umieszczoną pośrodku półkoliście zamkniętą wnęką. W elewacjach bocznych otwory okienne prostokątne, zamknięte odcinkowo. Wnętrze jednoprzestrzenne, nakryte sklepieniem koszowym, na ścianie południowej pozostałości ołtarza.


WZGÓRZE ZAMKOWE – położone przy ulicy Sobieskiego w Lubaczowie. Wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 1995 roku pod numerem rejestru A-812.

Wzgórze zamkowe kryjące relikty osadnictwa sprzed fazy murowanej zamku oraz pozostałości zabudowy dworskiej powstałej na pocz. XIX wieku z inicjatywy hr. Pawłowskiego wraz z przyległym do niego od strony wschodniej parkiem krajobrazowym. Park powstał w okresie międzywojennym wg projektu J. Drexlera. Posiada rozplanowanie w postaci alei, ścieżek, cieków wodnych i stawów oraz okazy starodrzewia ze skupinami olchy czarnej i pojedynczymi okazami pomnikowych lip drobnolistnych. Całość usytuowana od wschodniej strony ul. Sobieskiego.


SPICHLERZ MUROWANY położony przy ulicy Sobieskiego. Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 1984 roku pod numerem rejestru A-708.


Spichlerz murowany z 1 poł. XIX wieku w stylu klasycystycznym, 3-kondygnacjowy na cokole. Między kondygnacjami profilowane gzymsy. Wnętrze przebudowane podczas generalnego remontu w latach 1954-55. Spichlerz jest jednym z niewielu obiektów zabytkowych tego typu zachowanych na terenie województwa podkarpackiego. Po adaptacji od 1986 r. siedziba Muzeum Kresów. Powstało ono ze zbiorów związanych z historią i kulturą regionu, gromadzonych w latach 50. i 60. XX w. przez Włodzimierza Czerneckiego. Duży wkład w jego tworzenie miał Marian Kopf, artysta, malarz pochodzący z Lubaczowa, który przekazał kilkadziesiąt prac głównie akwareli i rysunków, co dało początek kolekcji współczesnego rysunku artystycznego. Muzeum posiada trzy sale do wystaw stałych, które obejmują dzieje miasta i regionu, kulturę materialną wsi lubaczowskiej i dzieje Kresów oraz dwie sale do wystaw czasowych i bibliotekę z księgozbiorem naukowym.


ZESPÓŁ CERKIEWNY w skład którego wchodzi: cerkiew i dzwonnica, znajduje się przy ulicy Grunwaldzkiej. Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 1988 roku pod numerem rejestru A-316.
  • Cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaja wzniesiono w 1883 roku według projektu wybitnego ukraińskiego architekta Wasyla Nahirnego, usytuowana w miejscu starej drewnianej cerkiewki. Obecnie jest to budowla złożona na planie krzyża łacińskiego, orientowana, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, zwieńczona kopułą usytuowaną na skrzyżowaniu nawy i transeptu, dachy są dwuspadowe i pulpitowe. Do prezbiterium od północy przylega zakrystia, a od południa skarbczyk. Ściany pokryte są polichromią figuralną wykonaną w końcu XIX w. przez Antona Jabłonowskiego. Pochodzący z cerkwi XVII - wieczny ikonostas-wykonany przez wybitnych malarzy ruskich w końcu XVII w. - znajduje się obecnie w grekokatolickiej katedrze w Przemyślu.
  • Dzwonnica cerkiewna murowana, zbudowana w 1843r. a w 1862 przebudowana, otynkowana, na planie wydłużonego prostokąta, nakryta blachą, na szczycie wieżyczka o baniastym hełmie.


ZESPÓŁ OBIEKTÓW KOLEJOWYCH – położony przy ulicy Kolejowej w Lubaczowie, składający się z budynku Stacji Kolejowej i Wieży Ciśnień. Wpisany do rejestru zabytków województwa podkarpackiego w 1990 roku pod numerem rejestru A-359.
  • Budynek stacyjny – murowany, z cegły, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, nakryty dachem przyczółkowym krytym eternitem. Założony na planie prostokąta, dwutraktowy, 12 - osiowy z dwoma 2 – osiowymi ryzalitami w elewacji południowej zwieńczonymi trójkątnymi szczytami. Otwory drzwiowe i okienne prostokątne z gzymsami w podokiennikach. We wnętrzu zachowane: w poczekalni – drewniana boazeria i ceramiczna posadzka, klatka schodowa z drewnianymi schodami i metalową balustradą, dwa piece oraz stolarka okienna i drzwiowa.
  • Budynek Wieży Ciśnień – usytuowany w odległości ok. 100 metrów na wschód od budynku stacyjnego, murowany, dwukondygnacyjny, z dachem dwuspadowym krytym dachówką. Założony na planie prostokąta z wysokim cokołem, dwuosiowy. Parter zakończony gzymsem, dekorowany arkadowymi wnękami z kluczami. Druga kondygnacja podzielona lizenami. Wnętrze jednoprzestrzenne, na piętrze zawierające zbiornik wyrównawczy. Budynek Wieży Ciśnień jest w bardzo złym stanie technicznym - ruina.


BUDYNEK HANDLOWY (sklep u Lipki) – położony przy ulicy Kościuszki 75. Wpisany do rejestru zabytków województwa podkarpackiego w 1994 roku pod numerem rejestru A-768.
Budynek murowany z cegły, tynkowany, parterowy z dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Założony na rzucie prostokąta o szerokości frontu – 4 m, głębokości – 14,50 m. Elewacja frontowa jest dwuosiowa ujęta w ramę założoną z dwóch lizen i prostego gzymsu. Otwory wejściowy i witryna zamknięte są metalowymi drzwiami kutymi. Elewacje boczne szczytowe są bez dekoracji, w elewacji zachodniej występują dwa otwory drzwiowe i jeden okienny, w tylnej jedno okno. Wnętrze składa się z trzech pomieszczeń w układzie amfiladowym; - pomieszczenia sklepowego na froncie, przedsionka do którego jest osobne wejście w elewacji bocznej oraz magazynu w części tylnej również z drugim wejściem w elewacji zachodniej. Pomieszczenie sklepowe nakryte jest sklepieniem odcinkowym. W ścianach bocznych występują wnęki zamknięte łukiem odcinkowym, w ścianie zachodniej obok wejścia jest szafka - wnęka zamknięta metalowymi kutymi drzwiczkami.


BUDYNEK ROGATKI – położony przy ulicy Handlowej. Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 1999 roku pod numerem rejestru A-8.

Rogatka wybudowana w 1929 r., murowana z cegły, na rzucie prostokąta z dobudówką od strony południowej, tynkowana z dachem polskim (łamanym) – nad aneksem jednospadowym - wspartym na drewnianych kroksztynach, krytym blachą, od zachodu lukarna.
Elewacje: - frontowa (północna) 2 osiowa z prostokątnym oknem i drzwiami wejściowymi, z podcieniem wspartym na trzech lekko wybrzuszonych kolumnach ustawionych na postumentach; - zachodnia 1 osiowa; - południowa z przyległym aneksem posiadającym od strony wsch. i Zach. Bramę wjazdową; - wschodnia gładka. Wnętrze jednoprzestrzenne przykryte dachem płaskim.


BUDYNEK DAWNEJ APTEKI – położony przy ulicy Mickiewicza 26. Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 2005 roku pod numerem rejestru A-133.

Budynek wzniesiony został w 1900 r. przez farmaceutę Żymierskiego z przeznaczeniem na aptekę. Murowany, złożony na rzucie w kształcie litery ,,L”, częściowo podpiwniczony (sklepienia odcinkowe), parterowy z ażurowym gankiem od frontu, dach czterospadowy pokryty blachą. Elewacja frontowa dziewięcioosiowa z otwartym gankiem, którego ściany w formie półkolistych arkad ozdobiono dekoracyjną snycerką. Ganek nakryty dwuspadowym dachem. Okna prostokątne ujęte w profilowane obramienia z klińcami i gzymsami w podokiennikach. Elewacja boczna, południowa trzyosiowa, boniowana z pilastrami. Pozostałe elewacje gładko tynkowane. We wnętrzu częściowo zachowane parkiety i podłogi białe. Budynek zachował pierwotną bryłę, wystrój architektoniczny oraz zasadnicze rozplanowanie wnętrza z okresu budowy, a także część wyposażenia (parkiety, stolarka drzwiowa i okienna). Stanowi istotny element zabudowy ulicy Mickiewicza, której obecny kształt ukształtowany został na początku XX wieku.


DOM MIESZKALNY - położony przy ulicy Kościuszki 78. Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 2007 roku pod numerem rejestru A – 209.
   

Dom wzniesiony został w latach 1932 – 1934. Murowany, założony na rzucie prostokąta, podpiwniczony od strony południowej - stropy płaskie, parterowy z dachem dwuspadowym krytym blachą. Elewacje: północna trzyosiowa z ryzalitem i facjatą, wejście główne w osi środkowej, z prostymi schodami i obustronną balustradą, wykonaną z prostokątnych tralek; południowa czteroosiowa z wejściem w drugiej osi – w skrajnej współczesna dobudówka – gładko tynkowana; wschodnia z dwoma oknami szczytowymi. Układ wnętrza dwutraktowy, drzwi drewniane, dwuskrzydłowe, podłogi białe. Budynek posiada zachowaną pierwotną bryłę, układ wnętrza oraz częściowo dawne wyposażenie. Jest istotnym elementem zabudowy ulicy Kościuszki, która była fragmentem traktu handlowego prowadzącego do Lwowa. Budynek ten stanowi charakterystyczny przykład murowanej, parterowej zabudowy realizowanej na początku XX wieku na terenie wschodniego przedmieścia Lubaczowa.


WYPOSAŻENIE KOŚCIOŁA PARAFIALNEGO P.W. ŚW. STANISŁAWA BISKUPA MĘCZENNIKA ORAZ KONKATEDRY P.W. BŁOGOSŁAWIONEGO JAKUBA STRZEMIĘ – położone przy ulicy Kościuszki 2. Wyposażenie wpisane do rejestru zabytków ruchomych województwa podkarpackiego w 2009 roku pod numerem rejestru B-270.

Obecny kościół parafialny p.w. Stanisława Biskupa Męczennika wybudowany został pod koniec XIX wieku na miejscu trzeciego z kolei drewnianego kościoła, a w 1945 roku mianowano go prokatedrą katedry lwowskiej. W latach 80 XX wieku rozpoczęto wznoszenie nowej świątyni p.w. błogosławionego Jakuba Strzemię, integralnie złączonej z kościołem parafialnym. Wyposażenie przedmiotowych kościołów pochodzi zatem z różnych okresów historycznych i powstało między XVII, a XX wiekiem. Najstarszy element stanowi dzwon ,,Lubas” ufundowany na pamiątkę odbudowania spalonego kościoła drewnianego w 2 połowie XVII wieku. Wyposażeniem nieistniejącej już drewnianej świątyni były również obrazy Matki Bożej Lubaczowskiej, Św. Anny Samotrzeciej oraz Jezusa Milatyńskiego datowane na XVII-XVIII wiek, pokryte złoconymi sukienkami na znak kultu oraz rzeźbiarska Grupa Ukrzyżowania z Matką Bożą i Świętym Janem. Jej cechy formalne, jak również precyzja warsztatowa, pozwalają przypisać dzieło Tomaszowi Hutterowi. Do najstarszych elementów wyposażenia zaliczyć należy także polichromowany krucyfiks, opracowany realistycznie, przechowywany w kruchcie oraz krucyfiks ołtarzowy. Kontakty z katedrą Lwowską zaowocowały sprowadzeniem do Lubaczowa cennych dzieł sztuki w tym: obrazu Jerzego Eleutera Siemiginowskiego ,,Ekstaza św. Marka Ewangelisty” oraz Alojzego Rejchana ,,Ofiarowanie w świątyni” będących dobrymi przykładami monumentalnego malarstwa sztalugowego oraz antepedium z brązu ikonograficznie nawiązującego do historii kościoła parafialnego. Do XX - wiecznego wyposażenia należą: ołtarz główny pochodzący z warsztatu Ferdynanda Majerskiego, bliźniacze ołtarze boczne, prospekt organowy, kamienne rzeźby patronów świątyni usytuowane na bramie wjazdowej oraz zbiór parametrów liturgicznych często fundowanych przez wiernych. Troska o wyposażenie przedmiotowych kościołów jest wyrazem potrzeb religijnych i estetycznych lokalnej społeczności, która na przestrzeni wieków angażowała niemal każdorazowo artystów znanych i cenionych nie tylko w regionie, ale i w kraju.


RATUSZ - położony przy ulicy Rynek 26. Wpisany do rejestru zabytków województwa podkarpackiego w 2011 roku pod numerem rejestru A-568.


Budynek Ratuszu usytuowany w zachodniej pierzei rynku w zabudowie zwartej. Jest to budynek murowany z cegły, tynkowany, jednopiętrowy z dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Założony na rzucie w kształcie litery ,,L” z wewnętrznym dziedzińcem zamkniętym od południa ścianą budynku nr 25. Frontowa elewacja budynku jest pięcioosiowa symetryczna na niskim cokole rozczłonkowana gzymsami, zwieńczona ślepą ścianką kolankową dekorowaną arkadowymi wnękami. Oś środkowa w parterze zaakcentowana jest otworem wejściowym, na piętrze balkonem flankowym po bokach pilastrami, które sięgają do gzymsu wieńczącego. Betonowy balkon otoczony jest metalową ozdobną balustradą o motywach geometrycznych. Wszystkie otwory okienne i drzwiowe zostały ujęte w proste opaski z gzymsami w podokiennikach. Na wysokości dachu oś środkową akcentuje dwukondygnacyjna wieża rozczłonkowana gzymsem flankowana na narożach pilastrami zwieńczona neobarokowymi szczytami. Wieża nakryta jest ostrołukowym hełmem pokrytym blachą. Na wysokości drugiej kondygnacji obiega wieżę betonowy ganek, otoczony metalową balustradą. Okna wieży w pierwszej kondygnacji są ostrołukowe, w II prostokątne bez obramień. Elewacja frontowa budynku tylnego jest 4-osiowa dekorowana groszkowanymi płycinami. Wejście umieszczone jest w dwuarkadowym podcieniu, usytuowanym w południowo - zachodnim narożu, opartym na kolumnie z balustradą w jednej arkadzie. Wnętrza budynków są trójosiowe, dwutraktowe.


CMENTARZ KOMUNALNY przy ulicy Kościuszki wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 2011 roku pod numerem rejestru A-555.


Przylega do cmentarza żydowskiego. Na starym cmentarzu znajdują się dwie zabytkowe kaplice, z których jedna należała do grekokatolików, a druga do rzymskich katolików (wzniesiona w 1849 r. przez rodzinę Wróblewskich). Znajduje się też kamienny krzyż datowany na początek XIX w. z inskrypcją w języku starocerkiewnym. Niedawno stworzono tu lapidarium zabytkowych nagrobków i krzyży wykonanych z bruśnieńskich kamieni. Pochodzą ze starych nieistniejących, albo zmodernizowanych już mogił. Pośrodku od głównego wejścia, pod wysokim drewnianym krzyżem, jest mogiła poległych w 1918 roku obrońców Lubaczowa i Baszni Dolnej. Są też wydzielone i zadbane dwie kwatery żołnierzy Wojska Polskiego, którzy zginęli w latach 1945-47, walcząc w obronie miasta i ludności powiatu "z bandami UPA", jak głosi napis na tablicy. Spoczywa tu 180 żołnierzy. Tylko niektóre osoby zostały zidentyfikowane, a ich nazwiska umieszczono na tablicy obelisku usytuowanego w jednej z owych kwater.



CMENTARZ ŻYDOWSKI przy ulicy Kościuszki wpisany do rejestru zabytków województwa podkarpackiego w 1990 roku pod numerem rejestru A-567.


Cmentarz ten należy do najciekawszych nekropolii żydowskich w Polsce. Otoczony jest murem, na jego teren wiedzie brama z żelaznymi kutymi wrotami, pierwotnie ozdobionymi pozłacanymi lwami. Obecnie na cmentarzu znajduje się ok. 150 kamiennych macew, z których najstarsze sięgają pierwszej ćwierci XVII w. Macewy posiadają duże walory artystyczne, są bogato dekorowane z ciekawymi płaskorzeźbami,niektóre z nich noszą ślady polichromii. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje macewa wykonana z białego kamienia wapiennego z piękną płaskorzeźbą. Znajduje się tu także zbiorowa mogiła Żydów zastrzelonych w 1943 r. przez policję niemiecką.


CMENTARZ WOJENNY z I i II WOJNY ŚWIATOWEJ przy ulicy Cichej Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w 2011 roku pod numerem rejestru A-591.

Cmentarz usytuowany jest we wschodniej części miasta, tzw. Żelichówce, na lekkim wzniesieniu. Teren założony na planie regularnego prostokąta, ogrodzony metalową siatką. Składa się z dwóch zasadniczych części przedzielonych szeroką aleją główną. Część zachodnią zajmuje cmentarz wojenny z I wojny światowej. Tworzy go 10, zbiorowych mogił ziemnych, w których pochowani są żołnierze różnych narodowości, poległch w walkach w latach 1814-1918 oraz zmarli w miejscowym lazarecie. Część wschodnia zajęta jest pod cmentarz epidemiczny z kilkunastoma kamiennymi nagrobkami zmarłych na cholerę w latach 1914-1918 oraz starym, kamiennym krzyżem datowanym na przełom XVII/XVIII wieku, przeniesionego tu z niezachowanego kopca mogilnego przy ul. Orzeszkowej. Oprócz nich, w północnej części nekropolii usytuowane są groby z płytami pamiątkowymi żołnierzy poległych w czasie II wojny światowej: żołnierzy polskich dowodzonych przez Józefa Kustronia, poległych w 1939 roku; żołnierzy Armii Radzieckiej poległych w walkach z UPA . Ponadto usytuowany tu jest pomnik ku czci lotników 31 eskadry rozpoznawczej Armii ,,Karpaty”.
Cmentarz posiada duże wartości historyczne oraz wartości przestrzenno - estetyczne. Jest miejscem pochówku żołnierzy różnych narodowości z okresu I i II wojny światowej, z zachowanym pierwotnym rozplanowaniem mogił żołnierskich z I wojny światowej. Na części epidemicznej zachowało się kilkanaście nagrobków kamiennych, pochodzących z bruśnieńskich warsztatów kamieniarskich, o ujednoliconym charakterze. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje stary krzyż z przełomu XVII/XVIII wieku. Te względy powodują, że całość nekropolii zasługuje na objęcie ochroną konserwatorską.


CMENTARZ EPIDEMIOLOGICZNY przy ul. Mickiewicza wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego w roku 2011 pod numerem rejestru A - 592.


Cmentarz epidemiczny usytuowany jest w północnej części Lubaczowa, na wzniesieniu po zachodniej stronie ul. Mickiewicza, naprzeciwko szpitala. Ogrodzony współczesnym ogrodzeniem - siatką. Założony został w czasie I wojny światowej dla chowania zmarłych na choroby zakaźne. Wcześniej usytuowane tu były dwa pomniki wotywne - krzyż fundacji Daniła Sadowego z 1881 roku oraz figura Matki Bożej z Dzieciątkiem postawiona przez Michała Derzeckiego w 1903 roku. Zachowało się kilkadziesiąt nagrobków kamiennych upamiętniających zmarłych na cholerę, głównie z lat 1916-1918. W części zachodniej, w obniżeniu terenu, usytuowana jest zbiorowa mogiła z pomnikiem poświęconym pochowanym tu żołnierzom polskim poległym we wrześniu 1939 roku w obronie Lubaczowa.
Większość zachowanych na cmentarzu nagrobków to kamienne, rzeźbiarsko opracowane pomniki pochodzące z kamieniarskich warsztatów Brusna Starego. Wśród nich przeważają niewielkie krzyże z rzeźbami Chrystusa Ukrzyżowanego, niekiedy rozbudowane o wysokie postumenty z wnękami z rzeźbami św. Mikołaja, a w kilku przypadkach wzbogacone o postacie św. Marii i Magdaleny - stanowiące ikonograficzne nawiązanie do Grupy Ukrzyżowania.
Cmentarz posiada duże wartości zabytkowe jako jednorodny zespół pomników nagrobnych - dzieł rzeźby ludowej - stanowiących spuściznę warsztatów kamieniarskich Brusna Starego, funkcjonujących do lat 40. XX wieku. Większość nagrobków posiada indywidualne wartości zabytkowe i estetyczne jako dzieła rzeźby ludowej o unikalnym charakterze. Ponadto, jako założenie cmentarne z bogatym zespołem nagrobków, usytuowane w eksponowanym miejscu, na wzniesieniu terenu w otoczeniu zieleni, przy jednej z głównych dróg wylotowych z miasta, posiada również istotne wartości krajobrazowe. Te cechy istotnie podnoszą jego znaczenie w przestrzeni miejskiej i w pełni kwalifikują do objęcia ochroną konserwatorską.


CMENTARZ WOJENNY Z I WOJNY ŚWIATOWEJ przy ul. Technicznej powstał w czasie I wojny światowej na terenie dawnego poligonu wojskowego. Położony jest na działce nr ewid. 3199, o pow. 0.693 ha, stanowiącej własność Gminy Miejskiej Lubaczów. Pochowani są na nim żołnierze zmarli z ran i chorób w szpitalu wojskowym, mieszczącym się w dawnych koszarach wojskowych przy ul. Kościuszki. Wśród zmarłych byli żołnierze różnych narodowości, w tym także Polacy. W okresie międzywojennym cmentarzem opiekowali się żołnierze z miejscowych koszar. Do przełomu lat 60 i 70 na cmentarzu istniał jeszcze drewniany krzyż i pozostałości mogił. Ostatecznie cmentarz został zniszczony na początku lat 70. W tym czasie upadł krzyż, a okoliczni mieszkańcy, na ogół nieświadomie zaczęli rozkopywać mogiły w celu pozyskania piasku. Gdy natrafiono na szczątki ludzkie zaprzestano kopania a w powstałe doły zaczęto wyrzucać śmiecie i odpady. Dzikie wysypisko istniało przez kilkadziesiąt lat. Z badań terenowych Muzeum w Lubaczowie ze wstępnych ustaleń wynika, że pierwotnie dokonano na nim około 500 pochówków.

Towarzystwo Miłośników Ziemi Lubaczowskiej w Lubaczowie podjęło działania mające na celu zabezpieczenie terenu przed dalszą dewastacją oraz prac nad jego odnowieniem. Do akcji włączyły się min. władze miejskie, parafia św. Stanisława, Zespół Szkół im. gen. J. Kustronia, Państwowa Straż Pożarna w Lubaczowie oraz wiele innych instytucji i osób prywatnych. Do prac porządkowych przystąpiono 10 października 2002 r., tego dnia postawiono również nowy brzozowy krzyż z tablicą informacyjną. W latach 2003 i 2004 teren cmentarza ogrodzono a w roku 2006 postawiono nowy krzyż z kamienia bruśnieńskiego.


MOGIŁA ZBIOROWA W LESIE NIWKI –  na peryferiach miasta znajduje się zbiorowa mogiła, w której pochowano 80 Polaków rozstrzelanych przez Niemców w sierpniu 1941r.

Miejsce egzekucji jest upamiętnione pomnikiem z tablicą pamiątkową na której znajduje się napis: „ W XX-tą rocznicę egzekucji mieszkańców Lubaczowa i okolicznych wsi w liczbie 80 osób rozstrzelanych przez hitlerowskiego okupanta na tym miejscu w sierpniu 1941 r. Wieczna cześć i chwała.”



CMENTARZ KOMUNALNY przy ul. Ofiar Katynia najkrócej funkcjonujący cmentarz komunalny w Lubaczowie. Decyzję lokalizacyjną wydano w 1993 r., konieczność budowy nowego cmentarza komunalnego w mieście podyktowana była głównie wyeksploatowaniem terenów grzebalnych na cmentarzu komunalnym przy ul. Kościuszki.



Cmentarz zlokalizowany jest w północno – wschodniej części miasta, którego zasięg przestrzenny wyznaczają linia kolejowa PKP w części północnej oraz projektowane
w dalszej perspektywie ciągi komunikacyjne od strony wschodniej i południowej. Dojazd do cmentarza obywa się od strony południowo – zachodniej istniejącą drogą miejską. Zagospodarowanie przestrzenne kompleksu cmentarnego jest zadaniem wieloletnim i mierzone jest w horyzoncie czasowym najbliższych 100 – 150 lat. Całkowita powierzchnia kompleksu cmentarnego to 19,886 ha. Budowę cmentarza podzielono na dwa etapy. Obecnie realizowany jest pierwszy etap budowy zajmujący powierzchnię ok. 9 ha. Zaprojektowano 13 sektorów grzebalnych, podzielonych logicznym układem alejek i pasów zieleni. Planowana jest również budowa muru z niszami na urny z prochami ludzkimi tzw. kolumbarium. Do tej pory wykonano ogrodzenie terenu pierwszego etapu realizacji, wybudowano kaplicę cmentarną w pobliżu wejścia głównego oraz wyznaczono sześć sektorów grzebalnych. Pierwszy pochówek miał miejsce w 2001 roku.






x

dla Przedsiębiorców

dla Turystów

dla Mieszkańców

Kultura, Oświata, Sport

Galerie Fotograficzne

KALENDARZ WYDARZEŃ

24
LUT

Wernisaż wystawy
Agnieszki Tuleji,
Barbary Gancarz Blonski
i Krystyny Gawron

25
LUT

XII kolejka
ALPS Lubaczów

26
LUT

X kolejka
HALPN MAAWSport Ligi



realizacja
redakcja
historia
(C) 1998-2015 Urząd Miasta Lubaczów GłównaGłówna PowrótPowrót GóraGóra